ZUIDEILAND, MARLBOROUGH SOUNDS

Wellington heeft 32 verkeerslichten. Het eerste werd in 1987 in gebruik genomen. Lalita weet dat allemaal. En de boot naar het Zuideiland vertrekt om 14h15 en doet drie uur over de tocht naar Picton.
Het laatste uur varen we door de Marlborough Sounds, een prachtig landschap met versnipperde eilandjes en schiereilandjes. Hier hing ooit het Zuideiland vast aan het Noordeiland.
In Picton beginnen we aan een van de '10 Great Walks' van Nieuw Zeeland: de Queen Charlotte track. We gaan vier dagen trampen door de bush. In Nieuw Zeeland zeggen ze namelijk niet hiken maar trampen, niet forest maar bush. Maar de naam die je er aan geeft doet er niet toe, het blijven dezelfde kilometers.
71 kilometer in dit geval, af te leggen in vier dagen. Lijkt best te doen, maar dit is geen vlak terrein: dagelijks moeten we een tot twee keer een hoogteverschil tot 330 meter overwinnen, van de top van een heuvel tot beneden in de baai en weer omhoog naar de volgende heuvel. Grote voordeel van deze track is dat je kan kiezen om je bagage met een watertaxi van het ene naar het andere punt te laten brengen. Hoera, geen zware rugzak met tent, slaapmatjes en slaapzakken te dragen!
De eerste twee dagen zijn relatief makkelijk omdat we elke dag maar 3 tot 4 uur te stappen hebben. Het weer gaat stilaan van zwaar bewolkt naar betrekkelijk zonnig.
De derde dag wordt een zware: 7 uur stappen en behoorlijk veel klimmen. Ingrid heeft overal pijn en ziet al dat stijgen en dalen helemaal niet meer zitten. Voor deze tocht rekende ze zichzelf nog bij de sportieve wandelaars, maar vanaf nu is daar de voorwaarde 'vlak terrein' aan toegevoegd.
Dag vier, met de finale in zicht, wordt het op de middag bijzonder warm. We stappen 6 uur en proberen zoveel mogelijk in de schaduw te blijven.
Overnachten doen we op campings met weinig meer dan een toilet en een kraantje. Douchen en eten kan gelukkig in poepsjieke lodges en resorts in de buurt.
Elke morgen worden we omstreeks 6 uur gewekt door een indrukwekkend vogelconcert. Nieuw Zeeland is een echt vogelland. Er zijn niet veel zoogdieren, maar des te meer vogelsoorten. Nadeel: kaka op de tent.
Onderweg komen we steeds dezelfde mensen tegen: iedereen begint aan Ship Cove (kapitein Cook zette hier in 1780 voor het eerst voet aan land) en eindigt in Anakiwa. Ook twee dartele Ierse meisjes barstensvol energie. "Die zijn ADHD voorbij", denkt Ingrid.

10 AM PIC

Tramping ain't always fun.

WELLINGTON

Wellington, c'est le capital du pays, mais comme c'est petit! On a un rendez-vous la bas avec le ferry qui nous emmenera vers l'ile du sud. Et on a un rendez-vous avec Lalita, aussi membre chez Servas. Elle nous donne un acceuil chaleureux. Les premieres heures nous ecoutons son histoire: quelle vie!
Elle est nee a Mauritius. Ses parents sont du nord d'Inde. Le marriage etait arrange, comme tous les mariages dans cette epoque la. Ils se sont marie en Inde, et apres le couple est rentre a Mauritius. Lalita etait educe en Hindi, Francais et Creole, meme en Anglais apres la colonisation en Mauritius. Apart de tous ces langues, elle a aussi appris a parler l'Allemand pendant un travail comme au-pair en Allemagne. Elle a fait ses etudes a Paris et a donne cours de Francais pendant toute sa vie professionelle.
Comment donc a-t-elle trouve le chemin vers la Nouvelle Zeelande? Un jour quand elle habitait en Allemagne, elle recevrait un message de son frere qu'il venait lui voir en companie d'un kiwi. Elle cherchait dans le dicitionnaire pour trouver que c'etait un kiwi. Le grand Larousse lui disait qu'un kiwi est un oiseau. Donc qu'est-ce que son frere voulait venir faire en Allemagne avec un oiseau?
Apres beaucoup de speculation, il y arrivait un jeune homme qui la donnait la reponse. C'etait lui, le Kiwi (habitant de la Nouvelle Zeelande), l'ami de son frere. La suite: maintenant elle a une fille de 32 ans de ce Kiwi et elle habite a Wellington, a 300 metres de Vina, sa fille. Le papa de Vina habite sur l'ile du Nord.
Elle est prof de Francais en retraite. Il y a 8 ans elle a fait ses premiers pas sur l'internet et d'un coup elle a rencontre un Allemend par internet. Apres des annees de correspondence par email finalements ils se rencontrent a la Nouvelle Zeelande. Il habite a Saint Vith, dans nos Ardennes, ou elle lui rendait visite il y a quelques ans. C'est la, apres avoir voyage pour 25.000 km, que Lalita decouvrait qu'il avait fait connaissance avec une autre femme.
Lalita est tres bavardeuse, elle est vraiment un encyclopedie vivant et raconte toute l'histoire de Wellington en detail, la culture, les cotumes... Elle nous montre la maison du premier ministre Helen Clarck, et nous conduit avec un certain degout devant l'ambassade de l'Amerique. Silence, elle nous avertit avec un souris, ici ils peuvent nous entendre, il y a des micros partout dans cette rue. Nous y visitons la musee Te Papa pour y decouvrir que les gens de la Nouvelle Zeelande vivent vraiment sur un ile qui peut exploder a chaque moment. C'est toujours comme ca, je m'imagine: les choses les plus agreables sont les choses les plus dangereuses.
Merci Lalita pour nous montrer Wellington. Nous avons appris beaucoup dans tres peu de temps.

TAUMARUNUI

Taumaranui is not a touristic highlight, but is close enough to the Tongaruru National Park to raise some interest. The Tongariru crossing is THE most famous daywalk in New Zealand. You get to see 3 vulcanoes, that is, if the weather conditions are good. But as we move on from the Wai-O-Tapu Park, we see clouds gathering above us. We drive further to the south were we still hope to go tramping on the Tongariru Crossing. We contacted David and Marion Johnstom, Servas members since long. They live in Manunui, 10 km from Taumarunui and 30 km from the starting point for the famous walk. In his mail David already warns us that the weather report for the next couple of days is not good. Indeed, when we go to the visitor centre they give us a very strict 'no' for the walk. Wind of up to 100 km/hr would be of great danger, so there will be no walking tomorrow.
But the second we drive up the alley at David and Marion's, they make all our disappointment vanish. They are the nicest couple and both have Scottish roots. David did not know that until he started to dig deeper in his family's history. Now he found out that 5 generations back he has Scottish ancestors. He put all these discoveries on www.genesreunited.com, an interesting site by the way, where everyone can gather and share information about families worldwide.
I guess somehow Davids finding out his Scottish roots triggered him to go and learn how to play the bagpipes. Nice demonstration we got!
More than 30 years ago Marion came from Scotland to New Zealand as an art teacher. She met David and they got married. They have 2 adult sons, both single. So lady friends, if you're interested, just let us know. One remark though: the boys make lots of nude photographs of themselves. Them jumping in the water. Them walking on some remote street. We saw some nice asses.
Next day we did an easy 2 hours bush walk to compensate for the inaccessible Tongariro walk. That evening Ingrid made a chili con carne for all of us.
And on thurday it was still raining, so we drove to Wellington after only a little walk in on the southern flank of the dominant volcano in the Tongariro National Park. And believe it or not, just as I started walking up hill, sun came out finally!
Thank you Marion and David for letting us stay at your place, we had a lovely time.

ROTURUA

Het regent niet als we onze tent opslaan in Lakeside Thermal Holiday Park in Rotorua. Maar het stinkt er naar rotte eieren. Rotorua is het culturele hart van de Maori cultuur, maar het is ook de hoofdstad van thermale activiteiten in Nieuw Zeeland. Overal borrelt er wel wat. Als je de stad binnenrijdt, stijgen links en rechts van je stoomwolken uit de aarde omhoog. Die dampen bevatten zwavel en het is precies dat wat oorzaak is van die rotte lucht. We kunnen een camping kiezen waar de bodem zo warm is dat ze er reclame maken met 'Natuurlijke vloerverwarming in de tent' maar we kiezen voor normaal met een camping waar de activiteit aanvaardbare proporties aanneemt: enkele natuurlijk verwarmde thermale baden.
De volgende dag bezoeken we 'Wai-o-Tapu Thermal Wonderland'. Als je ooit een freakshow van de aarde wil zien, is Wai-o-Tapu' de plek waar je moet zijn. Het begint met een geiser die elke dag omstreeks 10 uur in de ochtent uitbarst, over brubbelende modderpoelen waar je echt niet in wil vallen, tot wat ze daar een 'Devil's bath' noemen, een groengelig meertje waar je eerst derdegraadsbrandwonden kan gaan halen vooraleer de toxische vloeistoffen de rest van je weerstand zullen verteren. Er hoort voorwaar een heel wetenschappelijke uitleg bij waar geologen en seismologen allicht helemaal opgewonden van worden. Wij vinden de waterpartijtjes vooral leuk voor een verzameling foto's en proberen vat te krijgen op de idee dat wij hier over een behoorlijk explosief terrein aan het wandelen zijn en er nog vet voor betalen ook. Goed voor jullie dat er geen geur mee op de foto kan...

10 AM PIC

Wij speciaal naar de supermarkt om kiwi's te kopen, want die zijn toch van Nieuw Zeeland. Of dat dachten we toch.

HOT WATER BEACH & HAHEI CATHEDRAL COVE

Vandaag rijden we twee uurtjes omhoog tot aan Hot Water Beach. De zee ligt hier op een breuklijn in de aarde en daardoor kan de hitte van de vulkanische ondergrond tot aan de oppervlakte komen. Dat schijnt een spectaculaire ervaring te zijn. Je hoeft maar met een schupje een kuil te graven in het zand en hop, je kan genieten van 60 graden water aan je kont. Uiteraard is dat te warm, maar dan is het gewoon een kwestie van voldoende toevoer te voorzien van zeewater en klaar is kees.
Vandaag hebben we pech, want de zee is zo onstuimig dat zelfs bij eb de golven te ver op het strand komen en je het effect van het weldadige warme water nauwelijks voelt. Het lukt wel als we met onze voeten tien centimeter diep in het zand graven. En geen centimeter dieper, want dan wordt het echt te heet.

Later die dag maken we een wandeling naar Cathedral Cove. Door de poreuze structuur van de rotsen en de sterke branding op deze uithoek, vormde zich de voorbije eeuw een prachtige boog over het strand. Met een beetje fantasie kan je er een kathedraal in zien.
S'avonds terug naar Dennis en Joy, waar ze net het verlossende bericht gehoord hebben dat het morgen gaat regenen. De grasvelden stonden veel te droog. Maar wij gaan de volgende dag camperen...