FRANZ JOSEF

Franz Jozef bestaat bij gratie van horden toeristen die - fototoestel in de aanslag - op alle mogelijke manieren een van de bekendste gletcher van Nieuw Zeeland willen bewonderen. Die gletcher liep in de 18de eeuw nog valleien te maken op plaatsen waar nu backpackerhostals staan en parkings voor bussen. Door de opwarming van de aarde heeft de gletcher op enkele jaren tijd kilometers terrein verloren. De Japanse en Amerikaanse toeristen verkennen de gletcher nu per helicopter, maar wij hebben meer tijd en minder geld en leggen het parcours te voet af. We hebben al bij al geluk, want het had de hele tijd geregend en rond de middag kwam plots de zon piepen - iedereen de straat op en vlug een foto maken van de gletcher.

WHATAROA - WHITE HERON SANCTUARY TOUR

Langs de westkust van het Zuideiland zit een kolonie White Herons verstopt die je alleen kan bereiken via een georganiseerde excursie. Ik stuur Ingrid op pad met verrekijker, videocamera en fototoestel en ga ondertussen de sfeer opsnuiven in Frans Jozef, een van de eerste dorpjes aan de voet van de Southern Alps. Daar regent het nog harder dan in Whataroa, en in plaats van de tent op te zetten, boek ik een kamer in een backpackershostal.
De vogelexcursie duurt tweeenhalf uur. Je moet eerst 20 minuten een bus op, daarna 40 minuten in een jetboat. Dat is een speciale boot, geschikt om te varen in ondiep water, zoals op de Waitangitaona rivier in dit geval. Ieder jaar komen White Herons (een witte reiger), Royal Spoonbills (een lepelaar) en Shags (aalscholvers) op dezelfde plaats broeden. Je vindt ze daar van oktober tot maart. Als je aankomt met de boot, moet je nog een stukje te voet gaan door het regenwoud. Vanuit een hide-out kan je dan de vogels observeren. Merkwaardig om te zien hoe drie vogelsoorten op deze verlaten plek kunnen samenleven.

10 AM PIC

Rubin is een doodgewoon meisje uit Nieuw Zeeland. Ze werkt in een souvenirwinkeltje aan de pancake rocks. Ze hoort ons Vlaams spreken en begint een gesprekje: in het nederlands! In 2002 woonde ze een heel jaar in Tongeren. Ze stapte dat jaar mee in de Kroningsfeesten. Volgend jaar gaat ze terug naar Tongeren en wil verkleed als vissersvrouw meelopen in de nieuwe Kroningsfeesten. Van ambitie gesproken!

PANCAKE ROCKS

We rijden verder naar het zuiden via de westkust. Dat is een prachtige weg die netjes de kustlijn mee naar beneden volgt. Dan eens rij je door afgelegen baaien, om even later hoog in de bergen verrast te worden door lage wolken. Eerst drijven ze voorbij, daarna pakken de wolken zich samen en wordt de hele lucht grijs. Geen goed teken. We slaan onze tent op in de buurt van de 'pancake rocks' en zorgen dat we de volgende ochtend bij hoogtij (09u15) op post staan. Dan heb je namelijk het meest kans om de zogenaamde 'blowholes' te bewonderen. Helaas is er die ochtend weinig wind of staat die wind in de verkeerde richting. In ieder geval, van die blowholes krijgen we weinig te zien. De rotsformaties zelf lijken op een stapeltje pannenkoeken, hier heeft de natuur de teugels - in dit geval een niet aflatende eb- en vloedstroom van zeewater - losgelaten op poreus gesteente.
Als we die namiddag onze lunch kopen in de supermarkt van Greymouth, moeten we die noodgedwongen opeten in de auto en niet op het bankje met zicht op de rivier. Het regent en het zal de volgende 24 uur niet ophouden met regenen.

NELSON

Het blijft nog enkele dagen mooi weer, dus beslissen we om twee extra dagen onze tent op te zetten aan de kust van Nelson. We gaan lunchen in restaurant 'The Boat Shed', met een terras dat over de zee helt. Ik waag me aan de 'green mussels', die proeven als onze mosselen maar zijn groter en hebben een groenige schelp. Heel lekker met een flesje rose erbij. Verder geef ik m'n ogen de kost aan het enorme strand waar bij strakke wind kite-surfers full speed door het ondiepe water scheuren. Het strand glijdt hier heel traagjes naar het diepe, vandaar dat je soms bijna honderd meter het water in moet gaan vooraleer je effectief geen bodem meer onder je voeten voelt. Extra voordeel is dat het ondiepe water sneller opwarmt door de zon.
We gaan godbetert twee avonden na elkaar naar de film. Eerste avond 'American Gangster', tweede avond 'Death at a funeral'. Beetje flauwe komedie als je het mij vraagt, die laatste.
En ik bezoek er de tentoonstelling Leonardo da Vinci: the machines. De kunstenaar verwierf (helaas na zijn dood) wereldfaam met zijn Mona Lisa en het laatste avondmaal, maar tijdens zijn leven was hij vooral bekend bij stafmedewerkers van het leger omwille van de talrijke uitvindingen die het leger van toen flink wat voordeel opleverden. Gesofisticeerde katapulten, onderwatertanks, ontwerpen van vliegtuigen en helicopters: allemaal het werk van Leonardo da Vinci.
Voor de rest: niks doen en koffie drinken. Die flat white van Nieuw Zeeland is unbeatable!

ABEL TASMAN NATIONAL PARK: GOLDEN BAY

Wandelen is een werkwoord. Dat heeft Ingrid vier dagen aan den lijve ondervonden. Ze beslist om de volgende dagen de eerste persoon enkelvoud ervan niet meer te gebruiken. Daarom rijden we met de auto naar Takaka in het Abel Tasman National Park.
We have an appointment with Charles and Pam. Underestimating the distances in that hilly part of the southisland, we arrive a bit late. At 9 pm we drive our car up Paradise Way. Who doesn't want to live in this street?! The first thing we hear through the open front door is this beautiful singing. This must be the right adress, because from the Servas printout we already knew that Charles and Pam have a special interest in choir music. The couple are having friends over and they are all singing like angels. Luckily Pam mistook our arrival by one day, so we didn't have to feel bad about our arrival time. Pam welcomed us, introduced us and made us some delicious sandwishes while the others continued their singing. After 3 sleeping nights on hard matresses in the bush, we slept like roses in the comfy soft beds. Next morning we have breakfast - we join Charles habit to start the day with porridge - on the terrace, with nice views of the sea. Pam and Charles are very warm and interesting people. Charles is in his early eighties, Pam in her early seventies. But they are still in perfect shape! They share a lot of their interests with us. They joined this wonderfull religion group called the Quakers. It seems to us like a very liberal and open thing, which focuses on friendship, values and silence and no so much on the sacraments. Then there is Bach of course. Charles is really into Bach and has been giving lectures on this worldfamous composer.
Pam and Charles are both retired ministers, but still very active. She gets asked to do weddings, while Charles still does some funerals. And they sing of course in a choir. Charles once could have chosen for a professional career in the opera, but chose not to and give priority to his family and the church community. Pam is in the board of the Abbeyfield House in Takaka where 10 elderly people are offered a warm home, meals and friendship.
We couldn't help but go and do some of the Abel Tasman walking track. So we went to Totaranui and did a 3 hours walking track. We spend some time on the Anapai golden beach and had a swim in the Tasman sea. When we got back, Pam prepared us a lovely meal and we spend a delightful evening together. We even threw in a little salsa demonstration. Thanks Pam and Charles!

PIC OF THE DAY

Na de vierdaagse wandeling: goed gevoel in het hoofd, slecht gevoel in de benen.