IGUAZU BRASIL

Het is waar: de watervallen liggen op Argentijns grondgebied. Maar ook waar is: kijken naar de watervallen kan beter vanaf de Brasiliaanse kant. We nemen na de supernatte dag gisteren de bus naar Brasilië.
Even voor een dagje de grens over en enkele uurtjes helemaal niks verstaan van het Portugese taaltje: moet kunnen.
Je zou het niet zeggen op sommige van de foto's die je hier ziet, maar we hebben vandaag echt wel een schitterende dag met geen spatje regen. We worden evengoed kleddernat, maar dat is van de nevel van dat brute geweld voor, achter, links en rechts van ons. De watervallen donderen hier letterlijk langs je oren naar beneden: IMPRESSIONANT!

IGUAZU ARGENTINA

Helemaal bovenaan in het hoekje van Argentinië, tegen de grens met Brazilië en Paraguay, liggen de watervallen van Iguazu. Iedereen die de omweg heeft gemaakt, komt wild enthousiast terug.
Het stadje Iguazu stikt van de toeristen en het is niet makkelijk om nog een hostal te vinden met airco en zwembad. Het is pokkeheet en na de twee kilometer van het busstation naar de hostal moeten we dringend onder de douche. Een koude douche graag! Die dag genieten we van een boekje aan het zwembad.

De volgende dag bezoeken we de watervallen langs Argentijnse kant. Het regent als we de bus nemen naar de ingang van het park en het regent als we die avond kletsnat terug de bus nemen naar het hotel. Daartussen: regen, regen en regen. Wat wil je, dit is het regenwoud. Jammer, want de watervallen zijn de moeite waard. Ik neem op de middag ook nog deel aan een 'gevaarlijke excursie' van een kwartiertje in de watervallen. Met een speciaal daartoe uitgeruste boot koersen we door het woeste water. De kapitein navigeert tot net naast de massa water die naar beneden dondert en iedereen wordt dan natuurlijk nat tot op zijn of haar onderbroek. Fun fun fun, maar waar is de zon om lekker op te drogen? Niet dus.
Namiddag beslissen we om 3 km diep de jungle in te wandelen via de Macuco trail. Ingrid wil daar per se in, maar vindt het na een halfuurtje griezelig worden als we op het pad een meisje tegenkomen die net oog in oog had gestaan met een slang. Toch zetten we door: ik mag vanaf nu voorop lopen. Ondertussen begint het weer harder te regenen. We zien een reuzenmier langs de weg en net als we terug willen wandelen - het giet nu - zien we in de verte twee personen stilstaan langs de kant. We gaan toch maar eens kijken. Wat een geluk: plots staan we midden tussen een troepje van een tiental apen die hoog in de bomen tussen de takken en lianen heen en weer slingeren.
Het wordt al donker als we plots een soort gordeldier het pad zien oversteken. Het beest doet alsof het ons niet opmerkt. Ingrid probeert een foto te maken, maar het regent veel te hard om met ons toestel uit de voeten te kunnen. Het pad is trouwens in een onherkenbare modderpoel veranderd. We waden er met onze sandalen door en stappen in een flink tempo terug naar de beschaving.

ELDORADO

Na vijf dagen Buenos Aires is het tijd voor rust. Dat zoeken we in het noorden van Argentinië. We willen er de watervallen van Iguazu bezoeken.
Maar die moeten nog één dag wachten. Op zo'n veertien uur rijden van Buenos Aires ligt Eldorado, in het midden van de provincie Missiones. Daar hebben we een Servas lid gecontacteerd en voor we effectief naar de watervallen gaan kijken, blijven we één nachtje slapen bij Diego, Susanna en hun twee kinderen. Dit is eigenlijk onze eerste kennismaking met de selva. We zitten midden in tropisch gebied, met dagtemperaturen tot 40 graden en een hoge vochtigheidsgraad. Gelukkig heeft Diego een zwembad. Ook leuk: Diego leert ons maté drinken. Dat is een soort thee dat je met een 'bombilla'(een mooi metalen rietje)drinkt uit, bij voorkeur, een kalebas. Ook gebruikelijk is dat je dit ritueel deelt met anderen. In een groepje van drie bijvoorbeeld circuleert er enkel één zo'n kalebas, iedereen drinkt aan dezelfde 'bomilla'. En het wordt helemaal Argentijns als we die avond het vuur aansteken en Diego een 'asado' bereidt. Dikke lappen vlees belanden op wat wij thuis een BBQ zouden noemen. Maar hier doen ze het anders: het vlees ligt nooit op het vuur, maar ernaast en gaart dus van de onrechtstreekse hitte. Ook gebruiken ze hier meestal hout omdat de rook een speciale smaak aan het vlees geeft. Thuis ligt het vlees 5 minuten op de BBQ. Hier zijn we anderhalf uur verder eer Diego iedereen aan tafel roept. Ingrid maakte ondertussen enkele salaatjes klaar, en ik ging op zoek naar het meest exclusieve biertje in heel Argentinië: Stella Artois!

10 AM PIC

In onze hostal ViaVia, een initiatief van Joker, ligt het voor de hand dat de meeste van de klanten uit België komen. We zijn zo blij dat we nog eens een Humo (twee weken oud) kunnen doornemen. Ingrid installeert zich op het kleine schaduwrijke terrasje dat uitgeeft op straat en houdt zich twee uur koest met onder andere Mieke Vogels en George Clooney.

BUENOS AIRES

Buenos Aires is een fantastische hoofdstad, 11 miljoen inwoners groot, met bijzonder veel leuke plekjes waar altijd wel iets te beleven valt, zonovergoten pleintjes waar het bruist van leven, ... Het is met voorsprong de mooiste hoofdstad, een stuk zonniger dan Lima, heelwat veiliger dan La Paz en properder dan Quito.
We verblijven in de wijk San Telmo. Dat is één van de oudste buurten in de stad, je kan het best vergelijken met de Marollen in Brussel. Voor Ingrid is deze buurt bijzonder frustrerend, want hier zijn ontzettend veel winkeltjes met vintage spulletjes, leuke handtassen, goedkope leren jassen, retro jurkjes, prachtige ringen met grote stenen, zware en bijzonder stijlvolle kettingen. Enfin, ze wil zovele dingen kopen, maar zoals eerder aangehaald, door de problemen met de douane en met pakjes verzenden in het algemeen, sturen we niks meer op. En we hebben absoluut geen plaats meer in de rugzak om spulletjes te stoppen...
Dan is het in het Microcentro ietsjes vlotter rondlopen. Hier heb je vooral statige lanen, met een hoofdstraat om u tegen te zeggen (Avenida 9 de Julio is de breedste laan ter wereld, je kan ze als voetganger onmogelijk in één keer oversteken - het licht springt voor je halfweg bent al op rood). Net ten zuiden van de Plaza De Mayo (hier legt Christine Kirchner - de nieuwe presidente - straks de eed af) ligt wat ooit de oude haven was maar nu een volledig gerenoveerde buurt, 'Puerto Madero', met een leuke autovrije boulevard langs het water en heel veel restaurantjes waar je de zo beroemde Argentijnse Steak kan gaan eten.
In de wijk Recoleta staan de iets sjiekere huizen. Ook bezoeken we er het oude kerkhof waar het lichaam van Eva Peron opgebaard ligt. En niet te missen is het grootste museum van Zuid-Amerika, het National Fine Art Museum, met oa werken van Rubens, Breughel en Van Gogh. Het museum telt 32 zalen, maar we krijgen maar de tijd om de eerste vijf er van te bezoeken.
Dan heb je ook nog de tangoshows in de wijk La Boca. Op straat staan muzikanten met hun accordeon in de aanslag, en sensuele dansparen dansen er de tango tot iedereen die er naar staat te kijken kippenvel krijgt. Zo elegant!
Je kan bovendien elke avond naar een oefenavond gaan: dat heet een Milonga en er zijn er honderden verspreid over de hele stad. Wij deden het op een zaterdagavond. De zaal zat afgeladen vol en ik vermoed dat wij de enige toeristen waren: iedereen had laqué schoentjes aan, de vrouwen zonder uitzondering allemaal hoge hakken, en wij hadden onze Teva sandalen aan. Ingrid voelde er zich niet thuis en ik geef toe: twee uur tangomuziek is ook voor ons van het goede te veel.
Aan restaurants geen gebrek. Uiteraard kom je op elke hoek wel bistrootje tegen waar je empenadas kan eten, maar soms gaan we de echte culinaire toer op en zo gebeurde het dat op een gewone donderdagmiddag wij in een restaurant de businesslunch nuttigen en we eindelijk weer eens een heerlijke chocomousse op het bord krijgen.
En feesten dat ze hier kunnen! Op zaterdagnamiddag trekt er een kilometerslange stoet muzikanten en dansers de straat op. De ingrediënten: percussie, kleurrijke vlaggen, minirokjes en alcohol. Voeg daar nog een heerlijk temperatuurtje van 25 graden aan toe en je krijgt een cocktail die duizenden mensen tot laat in de avond op de been houdt.
Tot slot: in zowat elk park in de stad kom je professionele hondenuitlaters tegen. Ingrid heeft een nieuwe roeping!

PIC OF THE DAY

Hoog tijd voor een nieuwe pic of the day. In Buenos Aires downtown dit kiekje gemaakt, maar deze dame met blauwe pruik op het tijdschrift achtervolgt me al een maand in zowat elke straatkiosk in Argentinië.

Bus naar Buenos Aires

We mogen niet té hard roepen dat alle busvervoer hier in Argentinië zoveel beter verloopt dan in Ecuador, Peru of Bolivië. De nachtbus van Mendoza naar Buenos Aires bijvoorbeeld heeft problemen. Serieuze problemen. De helft van de bouten van één van de voorwielen is afgeknapt en de chauffeur merkt het pas als we na acht uur rijden even stoppen voor het ontbijt. Correctie: één van de passagiers merkt het. De busmaatschappij beslist een andere bus te sturen vanuit Buenos Aires, maar we moeten dan wel twee uur wachten... Tegen de middag komen we eindelijk aan in de drukste busterminal van Zuid-Amerika waar dagelijks meer dan 1.500 bussen vertrekken vanuit 60 gates. De terminal is niet een plekje waar je met je fototoestel moet beginnen pronken: je moet hier echt op je spullen letten. We haasten ons een taxi in en zetten koers naar het ViaViacafé, een café annex hostal van de Belgische touroperator Joker.