THIS IS THE END

De laatste rit naar huis.
Alle ritten zijn gereden, de strijd met de rugzak gestreden.
Klinkt als: alle wedstrijden zijn gespeeld, de strijd om de EURO2008 gestreden.

Ik zoek naar de symbolische wolken die zich boven ons samenpakken, naar een clubje ingetogen en in zwart geklede passagiers die onze laatste reis begeleiden, maar alles wat ik zie is een stralende zon, mensen die gehaast van hun werk terug naar huis keren en een trein die net over de grens aan de halte 'Marbehan' in panne valt.

Ik sluit m'n ogen, concentreer me op de muziek op m'n mp3 speler. Op zoek naar een liedje om mijn eind-van-de-reis stemming te onderstrepen, scan ik de muzieklijst. Misschien 'The End' van The Doors?

Discover The Doors!

"Can you picture what it will be - So limitless and free". De lyrics kloppen niet met wat ik voel. Ik zal straks helemaal niet meer zo vrij zijn. Misschien ben ik beter af met 'Exit' van Radiohead.

Discover Radiohead!

"Today, we escape, we escape". Thom Yorke zingt het met een overtuigende grafzerkstem, maar het werkt niet als je naar huis en naar de realiteit terugkeert.

Een laatste poging: "Aan het strand van Oostende" van Louis Neefs. Het zit meteen goed. Ik word er vrolijk van.

De spanning stijgt naarmate we Hasselt naderen, niet alleen in het laatste hoofdstuk van "Darkest Fear" van Harlan Coben (zie foto), maar ook als we in de IC trein van Brussel naar Hasselt als onbetalende passagiers meereizen. We hadden geen tijd meer om een ticket te kopen in Brussel. En aan wie kunnen we het gaan uitleggen? Aan treinbegeleider Yvan, onze vroegere buurman. En daarmee krijgt Yvan zonder dat hij het beseft de primeur van de terugkeer in dit land. Yvan, op de foto!

We moeten niet flauw doen. De reis is afgelopen, morgen is een nieuwe dag. Neem nu die voetbalmania van de afgelopen weken. De dag na de finale, wel, is de dag na de finale. Alle sporen worden uitgewist, de imposante voetbalreuzen (zie foto) in het station van Zurich worden verhakseld tot schroot.

Jullie klagen over dit land. Wij ook. Maar er is veel om naar uit te kijken als je hier een jaar weg bent: ouders, vrienden, een kleerkast, kruiden van Piet Huysentruyt en straks opnieuw een indexering van het loon. We voelen ons ongemakkelijk en blij tegelijk als ouders en familieleden ons aan het station komen afhalen. Beetje bij beetje en dag na dag zullen we onze draai wel weer vinden.

Tot hier en niet verder.
Bedankt, lezers.
En bedankt, ouders. Zonder jullie steun en begrip zou dit niet mogelijk zijn geweest.

USTER, ZWITSERLAND

Zwitserland en Oostenrijk worden dezer dagen platgelopen door voetbalfans. Maar wij moeten onze eerste wedstrijd nog zien als wij op woensdag 25 juni met de trein Zwitserland binnenrijden.

14 jaar geleden leerden wij Gabi en Sandy kennen tijdens een reis door een stukje van Canada. Gabi Huber en Sandy Kuster zijn twee hartsvriendinnen uit Uster, een stadje op een kwartiertje rijden van Zurich. We hielden contact met hen en zagen hoe deze twee jonge meisjes vrouw werden. Ze wonen nu elk in hun eigen huis en hebben elk hun eigen man en hun eigen job.

Sandy is hoogzwanger van haar eerste kindje. Op de foto's kan je zien dat ze een hele dikke buik heeft. De bevalling is uitgerekend voor 29 juni. We dachten dat het bijzonder zou zijn om onze reis af te sluiten met de geboorte van de baby, dus spreken we af om de laatste dagen van juni bij hen door te brengen.

De zwangerschap heeft Sandy 17 kilo dikker gemaakt. We staan te kijken van de energie die ze nog heeft. Ogen die stralen. Een lach die hopelijk ook het dochtertje zal erven. De dokter heeft eergisteren een laatste echo gemaakt. Het meisje was toen 50 cm groot en woog 3,8 kg. Laat het maar komen, zei Sandy. Maar zo gaat dat natuurlijk niet.

In afwachting van de weeen genieten wij van enkele prachtige dagen in een zonovergoten Uster. Sandy, Silvan, Gabi en Roli: allevier doen ze hun best om ons maximaal te verwennen. Met een uitstap naar Luzern bijvoorbeeld; Met een bezoek aan de werf van het 'Verkehrs Centrum', een prestigeproject van het bouwbedrijf waar Roli werkt; Met een heerlijk etentje in restaurant 'Grottino' waar we toevallig een miniconcertje bijwonen van een jodelkoor(wacht tot je de video ziet!); Met elke ochtend een uitgebreide brunch met de lekkerste 'Gipfeli' (croissants) en een door Sandy zelf in elkaar gedraaide muesli; Met een bezoek aan Ultra, het video-postproductiebedrijf waar Silvan werkt als animator; Met een uitstap naar de PfäffikerSee en naar de Bachtelturm, van waaruit je zowel de GreifeSee als de ZuriSee kan zien; Met een fantastische barbecue-met-petanque onder een zwoele avondzon; Met een uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van Sandy's zus Susi...

29 juni. Het wordt spannend. Vanavond spelen Spanje en Duitsland de finale van Euro 2008. En er is nog altijd geen baby!

PIC OF THE DAY

Ingrid samen met Gabi en de hoogzwangere Sandy tijdens een korte wandeling langs de oevers van de PfäffikerSee.

ST. PALAIS, FRANKRIJK

Ik zit aandachtig op de trein naar buiten te kijken, maar in de verre omtrek geen spreekwoordelijke koe die naar de trein terugkijkt te vinden. Wel achtertuintjes en vrouwen die hun ramen wassen en hondenhokken en terrassen en afdaken en stallen. Het is niet de mooiste kant van Belgie die je ziet vanuit de trein. Maar als je met de Thalys naar Frankrijk spoort, verandert het panorama van zodra je geen proximus ontvangst meer hebt. De tuinen worden lieflijker, de aanbouw aan huizen vrolijker. We zijn in Frankrijk. Het land met de mooiste presidentsvrouw ter wereld.
Carla Bruni staat elke week met diepe decolletes in de Paris Match en andere glossy Franse roddelbladen. Die bladen liggen helaas niet op de salontafel bij Walthere en Marie, onze vrienden uit Frankrijk waar we de volgende 6 dagen verwend worden. Een tv-gids ligt verloren tussen stapels automagazines. Ik blader door enkele old-timer maandbladen. In een paginagrote advertentie in vierkleurendruk voor een stel winterbanden streelt -overigens geheel naast de kwestie- een halfblote jonge dame het zwarte profiel van een stel winterbanden. Autoliefhebbers en hun zwoele madammen: er zijn nog zekerheden in het leven.

Walthere is een uitzonderlijk man en dat is niet alleen omdat hij de enige is die ons tijdens onze wereldreis is komen opzoeken (in Bangkok). Hij is net zeventig geworden maar onder dat oude vel van hem raast een jeugd die niet kapot te krijgen is. Hij heeft drie oldtimers te temmen: een Porsche, een Volvo en een Lancia. In zijn hoofd zitten nog veel meer wilde paarden. Zoals wilde plannen om straks een huis te beginnen bouwen en om in de wintermaanden een V8 van een Corvette in een Sunbeam Alpine te monteren.
De meeste mensen van zijn (en zelfs onze) leeftijd stappen een versnelling lager door het leven. Me dunkt dat hij zich daarover meer dan eens opwindt. Ik ben eens beginnen turven hoe vaak hij 'ca m'embete' en 'je m'en fou' roept op een dag, maar ik ben de tel kwijtgeraakt. Veel meer nog vloekt hij binnensmonds. Het moet moeilijk zijn om als bon-vivant, hyperactieve huizenbouwer, autobouwer, ex ondernemer en ex zeilboot kapitein te merken dat je op je zeventigste niet meer alles kan.

Ik help Walthere met een grote kuis van zijn computer en Ingrid helpt Marie in de keuken en in de zee van tijd die dan nog overblijft gaan we met Walthere op zwadder. We aperitieven al om 11 uur s'morgens bij vrienden zoals Serge, de voorzitter van de Old Timers club, of Claude, een gepensioneerde Porsche liefhebber en actieve marathonloper die volgend weekend officieel zijn zelf gegraven wijkelder zal inhuldigen. En we gaan op bezoek bij een ingeweken Portugees die ons meeneemt naar zijn twee koetjes: gigantische beesten met horens die, tja, kijk zelf maar op de foto.

Op zulke kleurrijke figuren raakt een mens niet snel uitgekeken en dat geldt ook voor de auto's die wij -specialist Walthere op kop- uitvoerig gaan inspecteren op een zogenaamde 'Hot Rod' beurs in Aubigny.

Verder doen we wat elke toerist in Frankrijk doet: wijn proeven. Zo rond het uur van de apero (11 uur) wandelen we het degustatielokaal binnen van een kasteel in Menetou-Salon om er achtereenvolgens 1 rose, 2 rode en 2 witte wijnen te proeven. Wat er de rest van die dag gebeurde weet ik niet meer. Of toch: het zwembad. Ingrid en ik zwemmen een pak baantjes bij elkaar in het 18 meter bad van Walthere en Marie. Het water is 22 graden koud. Op slag terug nuchter.

23 juni is een speciale dag. Wij zijn vandaag precies 16 jaar samen. Walthere en Marie kraken een fles champagne. En later op de avond, als het in de verte begint te onweren, maken we een lekkere fles wijn soldaat. Van chateau Menetou-Salon.

Merci, Walthere et Marie pour votre accueil chaleureux. Toujours les bienvenues en Belgique!

PIC OF THE DAY

We doen ons best om Walthere's passie voor oude auto's te delen. Een goede instap voor de beginner is een zogenaamde Hot Rod show. En dat is precies waar hij ons mee naar toe neemt. Een Hot Rod is een nieuwe auto gebouwd op het chassis van een oude auto. Liefhebbers kopen een chassis van een rotte oldtimer en laten er vervolgens hun fantasie op los. Niet zelden is het resultaat een zalmkleurig, schreeuwlelijk blinkend racekarretje met een spoiler die net niet de grond raakt en een V8 motor met 300 pk. Vergelijk het met Tuned Cars, maar vervang de Golfs en Corsas door Ford T's en Chevrolets.
Een van de deelnemers is een vriendelijke wijnverbouwer uit de Bourgognestreek, en terwijl Walthere noteert waar je stukken kan vinden om Hot Rod auto's te assembleren, degusteren Ingrid en ik zijn verrukkelijke wijn.
Hot Rod: No. White Bourgogne: Yes.

10 AM PIC

Walthere en Marie hebben een uitnodiging op zak voor een huwelijksverjaardag die vanavond uitgebreid gevierd wordt in een Chateau op een uurtje rijden van St. Palais. Het zal er sjiek aan toe gaan en Marie stuurt Ingrid en Walt er op uit om een gepast kado te vinden. Hun zoektocht begint die ochtend in La Borne, een aangenaam dorpje met een vijftiental keramiekateliers.

PIC OF THE DAY

Fernand wint hier wedstrijden mee. En dan heb ik het niet over Ingrid.

LIMAL, BRUSSEL

56 kilo droog op de weegschaal. Dat is het totaal van onze bagage bij het inchecken in Dubai. Voor onze reisplannen in Europa hebben we niet eens de helft van die bagage nodig. Dus laten we een grote hoop achter bij Frieda en Fernand die op een kwartiertje rijden van de luchthaven wonen. Merci Frieda om ons in de luchthaven op te halen.
De overbodige bagage wordt netjes weggeborgen onder het goedkeurend oog van Bonnie, Clyde, Thelma en Louise, die er overigens (gelukkig maar) geen vette kluif in zien.
Het is die avond mooi weer. We aperitieven buiten en genieten later van een reeks heerlijke salades, fait par Fernand lui-meme. Afgaand op de smaak en de finesse en de afwerking moet hij ongetwijfeld urenlang het kookboek van de boerinnenbond hebben geraadpleegd. Chapeau!
De volgende ochtend, exact 14 uur na de landing in Belgie, begint mijn neus te lopen en mijn ogen te branden. Hooikoorts! Bienvenue en Belgique... Au revoir la Belgique! Wij zijn er van door, en stappen op de trein naar Frankrijk.

WINSTON CHURCHILL

En we gaan nog niet naar huis. Belange niet, belange niet.
We vliegen naar Brussel en blijven 1 nacht onder de radar bij vrienden in Brussel. Die houden er een eigenaardige hobby op na, in de vorm van Engelse Bulldogs. Op 12.000 meter hoogte - ergens boven Turkije - beloven we elkaar dat we het niet over de gelijkenissen met Winston Churchill zullen hebben. Geen misplaatste grappen straks, we logeren per slot van rekening bij Frida en Fernand, het vurigste koppel van Limal bij Brussel...

BURJ AL ARAB - DUBAI

Een laatste folieke en dan zijn we helemaal blut. We reserveren een afternoon tea in de Skyview Bar van de Burj Al Arab, een van de weinige zevensterrenhotels ter wereld http://www.burj-al-arab.com/. Hier geldt een dresscode die we niet in onze rugzak terugvinden. Dus leent Ingrid een paar hakschoentjes van Audrey en ga ik soldenshoppen in Dubai Outlet Mall. Aan mijn nagelnieuw outfitje van 60 euro zal het niet gelegen hebben, maar toen de dresscode manager mijn Victorinox bespeurde, gaf hij ons meteen een tafeltje aan het raam. Op de 27ste verdieping alstublieft.

Het eten is best ok, maar daar ga je uiteindelijk niet voor. Je gaat uiteindelijk om op een stoel te zitten waar Madonna en/of Elton John hun kont ook hebben geschuurd. Om in een lift te stappen waar Bill Gates en/of Steve Jobs ook duizelig van werden. Om een glimp op te vangen van een wereld die de jouwe niet is. De onze niet is.

Zo, dat was het voor Dubai. Het is niet een bijzonder mooie stad, maar wel een bijzonder interessante stad. Merci Luk voor de broederlijke gastvrijheid!

VERENIGDE ARABISCHE EMIRATEN

Jullie hebben onderhand lang genoeg gekeken naar Ingrid met lang haar en uitgestoken tong. Tijd voor Dubai.

Laten we meteen een mythe uit de weg ruimen: je went niet aan hitte. Wie uit West-Europa neerstrijkt in het Midden-Oosten, sluit zich tussen juli en oktober op. In kamers met airco. In auto's met airco. In vergaderzalen met airco.

Wie zich opsluit in Dubai, doet dat met klasse. De kamers hebben een vijfsterren afwerking, de auto's minstens een zescylinder motorisatie en de vergaderzalen koffiemadammen met tailleurs van Chanel.

We laten ons die luxe welgevallen. Onze gastheer voor de volgende dagen is Luk, broer van Ingrid. Hij geeft ons full access tot zijn flat en alles wat daarbij hoort: het mega zicht vanaf de 22ste verdieping op Dubai Marina, de met Libanese wijn en Libanees bier gevulde koelkast, de volledige reeks Friends op dvd, de gymzaal en een 25 meter buitenzwembad met gekoeld (!) water.

Luk heeft alle afleveringen van alle 10 seizoenen van 'Friends' minstens 1 keer gezien. Hij kan ganse dialogen parafraseren en wie hem bezig ziet, herkent trekjes van de mannelijke hoofdrolspelers Joey, Chandler en Ross. In de supermarkt verwijdert hij de stam van de broccoli voor hij hem laat wegen, omdat hij niet wil betalen voor wat hij niet eet. Maar aan de visstand van diezelfde supermarkt koopt hij de grootste en verste St. Jacobsvruchten en twee uur later verrast hij ons met een zelfgemaakte broccolimousse met gebakken St. Jacobsvruchten, afgewerkt met truffelolie. Classic Luk.

Dubai zelf dan. We zijn hier niet op het goede moment, ok, maar het is meer dan alleen maar de temperatuur die ons parten speelt. We hebben voortdurend het gevoel hier in een bouwwerf rond te lopen. Zover je kan kijken wordt er als gek gebouwd: wegen, metronetwerken, steden, meren, luchthavens, ziekenhuizen, filmstudios, hotels...
Hier met een GPS rondrijden heeft geen enkele zin, want de kaart van Dubai wordt
zowat elke maand hertekend. We huurden hier enkele dagen een auto en reden heel veel verkeerd, maar ook dat is niet erg, want je tankt hier voor een vijfde van de prijs van thuis.

Ik kan maar niet begrijpen wie al die investeringen betaalt. Hier moeten een paar werkelijk van de pot gerukte Sjeiks en Rulers achter zitten. Maar het is wel duidelijk dat het erop of eronder is. Ofwel komt de droom uit en staat hier effectief binnen een jaar (onder andere) een
Midden-Oosten versie van Universal Studios en een nieuwe luchthaven en s'werelds hoogste toren (700 meter) en s'werelds grootste shopping mall, ofwel zakt dit kaartenhuisje rond 2010 in elkaar, net zoals de beurscrash met al die internet-aandelen van enkele jaren geleden.

Luk en zijn vriendin Audrey tonen ons enkele shopping malls. We rijden voorbij het hoogste gebouw ter wereld (in aanbouw) en daarna rijden we zodanig verkeerd in Dubai Business Bay (ook een nieuwe ontwikkeling) dat we uiteindelijk midden in de Labour Camps belanden. Dit is het andere gezicht van Dubai: duizenden en duizenden arbeiders uit Pakistan, Bangladesh en India zitten als sardienen in een doosje samengepakt in werkkampen. Dit zijn heelder dorpen, blokkendozen waar uitsluitend mannen proberen geld bij elkaar te werken om hun gezin thuis een betere toekomst te kunnen bieden.

Ingrid en ik huren een auto en gaan op verkenning door de Emiraten. Dit is niet zo'n groot land. We rijden van west naar oost. Als we de constructiewerken achter ons laten wordt het landschap eentonig. Zand. Zand. Zand. Daarna klimt de weg en rijden we door het Hajar gebergte tot we aan het kuststadje Dibba aankomen. Dibba grenst aan Oman, we kunnen dus net zo goed even polshoogte nemen in een ander land. Verdomme, in Oman is het al even heet.

Vanaf Kibba volgen we de kustlijn (Golf of Oman) tot Kalba, en daarna rijden we over een spiksplinternieuwe weg (S116) terug naar Dubai. Ik hou ervan om de rijstroken te tellen. De S116 heeft er 3 in elke rijrichting, maar de E11 heeft er 6 in elke rijrichting en de E311 zelfs 7 (zeven!). Uiterst rechts rijden de Mitsubishi Lancers zoals wij, maar meer naar links stijgt de status. Uiterst links rijden Porshe Cayennes, Hummers en Volvo XC70 AWD's (maar dat is dan alleen omdat die laatste vooruit willen gaan).

We bezoeken ook enkele hotels. Hotels grenzen hier vaak aan shopping malls of aan een kantorencomplex. Op de benedenverdieping vind je veelal restaurantjes, koffiebarretjes en enkele haut-couture winkels. Je kan dus makkelijk uren slijten met window shopping en fotootjes maken van de prachtige architectuur. Wie houdt van indrustriebouw en-of hoogbouw, komt ogen te kort in Dubai.

Ons bezoekje aan het historische centrum valt een beetje tegen, niet alleen door de hitte, maar vooral omdat de verkopers in de Soukhs je niet met rust laten. Wie wil er nu een kilo vanillestokjes kopen, komaan zeg! En pal op de middag een taxirit versieren van het historische centrum naar een shopping mall twee kilometer verder is onbegonnen werk. We leggen dat stukje dus te voet af...

Geen bezoek aan Dubai volledig zonder deel te nemen aan een 'Desert Safari'. Dat komt neer op een off road tochtje door de woestijn in een Toyota Landcruiser. Het commerciele ligt er wat ons betreft te dik op (wil je een foto van een man met een valk, moet je betalen, wil je een foto van een man met een kameel, moet je betalen...) en de safari zelf lijkt meer op een wilde rally dan wel op een rustige exploratie door het zand. De tocht eindigt s'avonds met een barbeque in een aardig nagebootst bedoeinenkamp. De bbq wordt afgesloten met een optreden van een buikdanseres. Best een charmante poging om de sfeer er in te krijgen, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit meisje en haar buik een apart leven leiden. Er zit geen samenhang en zeker geen harmonie in haar dans. Ik word nog het meest betoverd door een gigantische sterrenkijker die op de maan staat gericht. Nooit eerder zag ik zo een helder maanlandschap.